آرام کوه

سال ۲۰۰۳، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، روز ۱۱ دسامبر هر سال را که برابر با ۲۰ آذر است به عنوان روز جهانی کوهستان تعیین کرد و هر سال یک موضوع یا تم در ارتبات با گسترش پایدار کوه‌ها برای آن سال قرار می‌دهد.


کوه‌ها، جاهای خطرناکی هستند، بسیاری از ساکنان محیت های کوهستانی همواره در برابر تهدید زمین لرزه‌ها، آتش‌فشانی کوه‌ها، رانش زمین، بهمن و سیل‌آب‌ها هستند، ولی دلیل‌های زیاد دیگری هم مردم کوه‌نشین را  به زیستن در چنین شرایط شکننده، ناپایدار و آسیب پذیری وادار می‌سازد، از جمله پیوندهای خویشی، قومی و اجتماعی و در پس آنها، نگرشی و اندیشه‌ای دیگرگون از خطر و سرانجام تنگ‌دستی و فقر.
روز جهانی کوهستان، امسال در نظر دارد تا آگاهی عمومی در مورد خطرهای طبیعی در مناطق کوهستانی و آسیب‌پذیری جامعه‌های کوهستانی را بالا ببرد، جلب توجه کافی به کشاورزی پایدار، مرتع‌ها، چرای دام و جنگل‌بانی، پابه‌پای نیازی که به گسترش هدف‌ها و روش‌ها در مقیاس ملی وجود دارد، به عنوان نکات کلیدی برای کاهش خطرها و مدیریت بلاها و فاجعه‌ها در محیط‌های کوهستانی به شمار می‌روند.

انجمن کوه نوردان ایران، از سال ۱۳۸۴ هر سال به این مناسبت، همایش هایی برگزار کرده و با کارهایی مانند انتشار مقاله و اجرای برنامه های پاک سازی کوهستان، کوشیده است توجه همگان را به مسایل کوهستان و ضرورت حفاظت از این محیط های باارزش، جلب کند.

همایش های تهران، با همکاری باشگاه فرهنگی ورزشی آرارات ، و با عنوان «جشن کوهستان» برگزار می شود که به فرصتی برای دیدار پیش کسوتان، اعضای گروه های کوه نوردی، و دیگر دوستداران کوهستان بدل شده است.
بیستم آذر امسال، مصادف با جمعه است؛ ضمن دعوت از دفترهای نمایندگی انجمن در شهرهای گوناگون برای اجرای برنامه هایی به مناسبت روز جهانی کوهستان در روز یاد شده ( یا روزهایی نزدیک به آن)، از همه ی اعضای انجمن درخواست می کنیم پیشنهادهای خود را به منظور برگزاری هرچه بهتر مراسم این روز با ما در میان بگذارند.

گزارش این صعود که به وسیله‌ی عباس محمدی ترجمه شده است را در ادامه‌ی متلب بخوانید.
این گزارش در ویکی پاکوب هم در بخش کوه‌پیمایی منتشر شده است.

قله ی برودپیک به ارتفاع ۸۰۴۷ متر در منطقه ی قراقوروم، نخستین بار در سال ۱۹۵۷به دست یک هیات اتریشی – آلمانی صعود شد. در این صعود از باربران ارتفاع و کپسول اکسیژن استفاده نشد، و به این ترتیب برودپیک نخستین هشت هزار متری بود که به شیوه ای نزدیک به «روش آلپی» صعود شد. هرمان بول(۱) یکی از بزرگ ترین کوه نوردان اروپا در سال های بعد از جنگ، و کسی که توانسته بود در نخستین صعود قله ی سرسخت نانگارپاربات در سال ۱۹۵۳ به تنهایی به قله برسد و به طرز مجزه آسایی از یک شب مانی در ارتفاع تقریبی ۸۰۰۰ متر جان به در برد، در این صعود شرکت داشت. بول پس از صعود موفقیت آمیز برودپیک، با کورت دیمبرگر(۲) به تلاشی آلپی برای صعود قله ی ۷۶۵۴متری شوگولیسا دست می زند. اما در ارتفاع ۷۱۵۰ متر یک نقاب برفی زیر پای بول می شکند و او به کام مرگ فرو می افتد.

در گزارش زیر، دیمبرگر ضمن شرح صعود دو نفره در سال ۱۹۸۴به قله ی برودپیک، اشاره هایی دارد به نخستین صعود این قله و ماجرای مرگ هرمان بول.

توجه به روش های دو صعود، که یکی مربوط به نیم قرن و دیگری ربع قرن پیش هستند، و مقایسه ی آن ها با روش های «محاصره ای» و تجاری هیمالیانوردی ایرانی، می تواند برای ما پندآموز باشد.